Czarna komedia i cyrk na kółkach
Rzecz ma się tutaj – ludzie żerują na ludziach
Śmiać mi się chce, gdy wszystkiego tego słucham
Żerujecie na tych, którzy dadzą wam się ruchać
Nie wiem, co musiało by się zmienić
Może to kwestia czasu, a może myślenia
Człowiek do rozwoju potrzebuje przestrzeni
Ale jak ma ją zachować, gdy sam sobie ją odbiera

Oto człowiek, który
Pozostawia rzeki purpury
Otoczył się murami
I umiera za kratami
Przeraża mnie, co się dzieje
Ale ciągle mam nadzieję
Przeraża mnie, co się dzieje
Ale ciągle mam nadzieję

Twoi władcy mówią ci, co masz robić
Zagubiony słuchasz ich rozkazów
Wypalasz się, krew twoje dłonie zdobi
Powód – nie myślałeś o nich ani razu
Twój umysł odseparowany od ciała
Jak robot pozbawiony wolnej woli
Myśli należą do twojego pana, zdychasz
Twoja ofiara ich nie zadowoli

Oto człowiek, który
Pozostawia rzeki purpury
Otoczył się murami
I umiera za kratami
Przeraża mnie, co się dzieje
Ale ciągle mam nadzieję
Przeraża mnie, co się dzieje
Ale ciągle mam nadzieję